Ιστορίες
“If you can’t you must, if you must you can”

Αυτές οι λέξεις καθόρισαν την αλλαγή που έγινε τον τελευταίο καιρό μέσα μου και έξω. Όλα ξεκίνησαν όταν αποφάσισα να αλλάξω τρόπο ζωής με πρώτο βήμα την διατροφή. Για μένα ήταν ένα μεγάλο βήμα που με βοήθησε μετά να πάρω και την δεύτερη σημαντική απόφαση που ήταν η άθληση. Διάλεξα την κολύμβηση γιατί ήταν κάτι καινούργιο και δεν είχα ξανασχοληθεί ποτέ πριν. Δεν ήταν και πολύ εύκολο στην αρχή αλλά ήταν κάτι που είχα αποφασίσει ότι ήθελα να το κάνω και άξιζε η προσπάθεια. Εκεί κάπου όλα άλλαξαν με την εμφάνιση του Νίκου, που με την σωστή εκμάθηση της τεχνικής και την βελτίωση της αντοχής αλλά και της φυσικής κατάστασης με έκανε να δω το κολύμπι τελείως διαφορετικά. Σιγά σιγά άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά όλες τις συμβουλές που μου έδινε μέχρις ότου έφτασα σε σημείο να σκέφτομαι σοβαρά να λάβω μέρος και σε αγώνες με την δική του παρότρυνση.

Γιατί όπως και να είναι ο αγώνας ο ίδιος είναι το κίνητρο για να προσπαθείς να βελτιωθείς ακόμα πιο πολύ.

Πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης

Η καταγωγή μου είναι από τη Νάξο, και μάλιστα από την ανατολική πλευρά του νησιού που βρέχεται από το Ικάριο πέλαγος. Τα κύματα σε αυτές τις θάλασσες ενισχύουν το μύθο που συνοδεύει το όνομα του. Είχα την εντύπωση, λοιπόν πως είμαι καλός κολυμβητής. Το 2011 όταν όμως κινδύνεψα να πνιγώ από ένα ρεύμα επιστροφής, αποφάσισα να ασχοληθώ ενεργά με τη Ναυαγοσωστική. Άρχισα το κολυμβητήριο και πήγαινα 3-4 φορές την εβδομάδα. Η άσχημη εμπειρία μου είχε αφήσει φόβο να κολυμπάω στα βαθιά, κάτι όμως που ξεπέρασα το 2013 κάνοντας ένα προσωπικό άθλο κολυμπώντας την απόσταση Πελοπόννησος- Σπέτσες στο 3ο spetses mini marathon. Σχεδόν 2 ώρες κολυμπούσα στο πέλαγος.

Όταν αποφάσισα να γραφτώ στην απαιτητική σχολή του Ερυθρού Σταυρού που απονέμει διεθνές πτυχίο ναυαγοσωστικής, ανακάλυψα ότι το κολύμπι μου δεν ήταν στο επίπεδο που έπρεπε. Τον Οκτώβριο του 2014 πέρασα το pre-test της σχολής που ήθελε κολύμπι ελεύθερο 400m σε πισίνα 50m κάτω από 13 λεπτά. Το έκανα σε 11.45. Για να αποφοιτήσουμε όμως έπρεπε να το κατεβάσω κάτω από 8.30 λεπτά, την στιγμή που το λιμενικό για τους επαγγελματίες ναυαγοσώστες το ζητάει κάτω από 10 λεπτά. Τους μήνες που ακολούθησαν κάναμε συστηματική προπόνηση αλλά ποτέ το 400άρι μου δεν έπεφτε κάτω από 11 λεπτά. Στις αρχές Φλεβάρη κάναμε χρονομέτρηση στην πισίνα που θα δίναμε εξετάσεις και το έκανα 11.15, όντας ο τελευταίος από μια τάξη 25 ατόμων. Είχα κάπου 2,5 μήνες για να καταφέρω να κάνω αυτό που δεν κατάφερα με 3 χρόνια προπόνηση.

Τότε άρχισα προπονήσεις με το SwimmingClub.gr και το Νίκο. Για πρώτη φορά ακολούθησα πρόγραμμα με συγκεκριμένα σετ και συγκεκριμένους χρόνους. Οι επαγγελματικές υποχρεώσεις εκείνη την περίοδο αυξήθηκαν σημαντικά κάνοντας το όλο εγχείρημα όλο και πιο δύσκολο. Σηκωνόμουν από το κρεβάτι μου νύχτα για να κολυμπήσω σε ανοικτή πισίνα 7 με 8 το πρωί. Όταν τέλειωνα την προπόνηση έβγαινε ο ήλιος. Άλλες φορές κολυμπούσα με χιόνι και το σκουφάκι μου γέμιζε νιφάδες. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα είδα πράγματα στον εαυτό μου με τα οποία εντυπωσιάστηκα. Στις προπονήσεις έβγαζα όλο και περισσότερα μέτρα σε λιγότερο χρόνο και με λιγότερη κόπωση. Αισθανόμουνα μυϊκό πιάσιμο σε σημεία που δεν είχα ξανα αισθανθεί. Η ζυγαριά έδειχνε όλο και λιγότερο βάρος και εγώ έβλεπα τα χέρια και τους ώμους μου να αλλάζουν σχήμα, να γυμνάζονται. Υπήρχαν πολλές φορές που έφτασα στα όρια μου και ήθελα να εγκαταλείψω αλλά ο Νίκος ήταν εκεί να με βοηθήσει και να μου θυμίσει τους στόχους μου και όλα όσα έχω θυσιάσει για αυτούς και να μην με αφήσει να τα παρατήσω. Και κάπως έτσι πέρασαν οι 2,5 μήνες.....

Την ημέρα της εξέτασης έγινε το απίστευτο. Ακριβώς στην ίδια πισίνα που 2,5 μήνες πριν έκανα το 400άρι σε 11.15, στις εξετάσεις το έκανα 8.20. Και αυτός ήταν ο 2ος καλύτερος χρόνος από όλους τους συμμαθητές μου. Με τη βοήθεια του Νίκου και του SwimmingClub.gr κατάφερα να αλλάξω εντελώς τον τρόπο που κολυμπώ και έμαθα πως πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης όσο καλό κολύμπι και να πιστεύουμε πως ξέρουμε.

^